مستند ساز

docfilm — Sun, 25 Mar 2007 13:54:18 GMT

سلام ...چه عيد دل انگيزي شده امسال ..

وب نگاري با طعم آب هويج بستني ...

توي هيري ويري تشريف فرما شدن عيد من يك هديه نوروزي گرفتم كه خيلي منحصر به فرد بود ..چند تا تخته، ده عدد ميخ و يك چكش ...

بعد هم شب عيدي جل و پلاسم را ريختند توي كوچه كه از اينجا برو بيرون ..من هم از سر ناچاري اسباب كشي كردم به خونه بغلي كه آدرسش را توي لينك هايم مي بينيد .. "مستند ساز ..آب هويج بستني"

توي آدرس جديد نوشته هايي كه مزه شكلات تلخ بدهد رفت تو ليست ممنوعه ها حالا قرار است راجع به سينماي مستند بنويسم با طعم بستني وانيلي ، شكلات تخته اي رنده شده و ترافل ليمويي ..

خيال نكنيد خيلي تنوع طلبم ها !! نه به خدا...

وبم توي چند تا شهر رفته قاطي باقالي ها ... لطفا بقيه نوشته ام را توي وب جديدم با آدرس جلوي چشم هاي قشنگتان بخوانيد نظرات شما هم توي خونه جديد مي بينم .. ممنون ..

www.docfilm2.blogfa.com

docfilm — Thu, 15 Mar 2007 16:13:18 GMT

**** بهاريه ****

هنوز هم نمي دانم چند روز ديگر بهار مي آيد و زمستان مي رود پي كارش یک جای دیگر ..

از يك دوست پاي تلفن پرسيدم چند روز ديگر عيد است ؟ گفت : نمي دانم ..ولي خبر دار شدم خبرت مي كنم تا آماده شوي واسه آمدنش ..شب چهارشنبه سوري راستي راستي باورم شد دیگر بهار دارد مي آيد .. دمش گرم و سرش خوش باد .. چه جراتي دارد ..كار خودش را مي كند و از كسي هم حرف شنوي ندارد ..چه خوب ..

امروز رفتم بازار تجريش ، بين مردم گم شدم لبخند روي لبم بود توي شور و شوق آدم ها حل شدم . بوي سبزي تازه ترشي ، زيتون دلم می خواست هر چه كه در بازارمي آمد جلوي چشمم بخرم و بياورم خونه ..يك بسته سير تازه ، دوبسته تره فرنگي ، از عمه ليلا هم سمنو خريدم ، سبزي و زيتون هم كه ديگه نپرس..يك بغل هم حال خوش خريدم ..الان اينجاست .. همه جاي اين خانه .. زنبيلم پر شده بود از بازار تجريش ..و خودم لبالب از حس خوش خوشحالي ..

این زنبیل راازيك بانوي شمالي خريدم توي نوشهر خودش بافته بود؛ واسه اينجور خريد هاهمراه من مي آيد .

بقيه خريد هايم را هم نمي گويم طولاني مي شود صدايتان در مي آيد ..آخه..

فقط بگويم يك مسواك خريدم آنقدر قشنگ است كه دلم مي خواهد بگذارم توي گلدان روي تاقچه تماشايش كنم .. فكر كن !!

توی هیری ویری خرید کردن دوستم زنگ زد گفت : لیلا به نظر تو سه پایه ساچلر آفیش کنم یا سه پایه مانفرتو ؟

گفتم : به نظر تو سوپ تره فرنگی با قارچ خوشمزه تره یا کلم قمری ؟

گفت : تو الان چه سمتی داری ؟

گفتم : خانم خانه ..

غش غش خندید و گفت: به آقا یوسف سلام برسان .. و قطع کرد.

البته بعد از اینکه از شلوغی آمدم بیرون به او تلفن کردم و نظرم را گفتم ..چه سالی به سر کردم امسال ..چه اتفاقاتی که از آسمان نیفتاد روی سرم ..من از خدا چه می خواهم غیر از این که اگر رنج می دهد و سرمستی اول ظرفیت سازی کند تا نه پایم خم شود نه سرم ..

روز دوازدهم فروردین دوستم که مدیر و موسس بزرگترین کتابخانه سینمایی کشور است زنگ زد وبرای پانزدهم با من قرار گذاشت روز سیزدهم تصادف کرد رفت توی کما وقتی دیدمش فهمیدم با مرگ در گیر است هفدهم رفت از پیش ما ..هنوز از این شوک در نیامده بودم که به مدت یک هفته رفتم شب نشینی در جهنم آن هم چه جهنمی ..بعد از این دو اتفاق یکهو هوا آفتابی شد آن هم چه هوایی اتفاقات خوب از آسمان می بارید روی سرم ظاهرا خدا قبلش با کار کار شناسی برایم ظرفیت سازی تجویز کرده بود ..

اتفاقات خوب امسال یکی دو تا نیست اگر بنویسم طولانی می شود باز صدایتان در می آید به من تذکر آئین نامه ای وبلاگ نویسی می دهید ..پاک زده اید توی ذوقم خود سانسوری می کنم بد جور.. اصلا نمی دانم این وبلاگ من است یا شما؟ از آدم حرف گوش نکنی مثل من بعیده .. به خدا..

داشتم می گفتم ذوق مرگ شدم از اين همه حس خوش از اين همه حالِ با حال مثل لذت وسوسه گناه انگار وقتي آدم های دور و برت ناخوش هستند سر خوش بودن گناه دارد اين هم شد فتواي من ...ولي اين گناه را به جان مي خرم جهنمش را هم مي روم اگه لازم شد البته ..

توي تجريش زير باران ماندم خيس شدم بقيه مي دويدند سر پناه پيدا كنند ولي من به نيابت از آدم هاي باران زده پناه گرفتم زيرقطره هاي نوازش گر باران ..

عید جایی نمی روم چون فیلم برداری داریم اگر از خیابان ولیعصر رد شدید ودیدید یک گروه فیلم سازی دارد از چنار های گوگوری مگوری فیلم می گیرد شاید ما باشیم ..مستند های گستاخ و زبون دراز رفت توی قصه ها.. فعلا سوژه هامون تو مایه های چناره یا تیر چراغ برق خدا بخیر بگذراند یک وقت اعتراض فراموشمان نشود..مستند سازی هم نشود شلغم کاری..

مي توانم هزار تا بهاريه بنويسم براي هزارتا بهار كه الان توي راهند و قرار است بيايند بر اساس عهدي بين خدا و بندگانش .. راستي تا يادم نرفته ..

خدا کند توی سال جدید آرزوهای کسی نشود حسرتهای زندگی اش.. آمین

سالی که می آید مبارك است .. خيلي خيلي هم مبارك است.. به امید خدا..

ممنونم از شما که اینقدر نجیبانه قالب قبلی وبم را تحمل کردید به اندازه هزار

تاازتون تشکر کنم کافیه مگه نه ؟ به خدا خیلی خوبید ..

الان خیلی برایم مهمه که چشم های شما موقع خوندن اذیت نشه ..

حالا بگویید لیلا بد است !!

سكوت مي كنم مي روم و توي عيد مي آيم با يك نوشته و شايد عكس هم

گذاشتم توي وبم .. اگر عمري به دنيا داشته باشم البته..

پیشنهاد می کنم کاست "هیس" با صدای" رضا یزدانی" را گوش کنید ..

فوق العاده است .این جنس صدا را می پسندم ..حرف هایی هم که می زند مقبول افتاده است بسیا ر.

docfilm — Sat, 10 Mar 2007 16:03:18 GMT

وقتي كه مي بارد از آسمان .. مي جوشد از زمين

دود می شود در آتش همچون هیزم

اين روز ها خيلي كار مي كنم بعضي اوقات شب قبل براي به سرانجام رساندن كارهاي

فردایم برنامه ريزي مي كنم تا وقتي كه خورشيد خانم مهمان آسمان است بتوانم به

كارهايم برسم چند روزاست مدير توليددو تا فيلم مستند شده ام كه يكيش خيلي سخت و

پر از بدو بدو است وديگري هم دست كمي ازاولي ندارد ولي نسبتا سبك تر است .

حالا خيال نكنيد حرص پول من را كشته !... نه به خدا !

صحبت پول شد بد نيست كمي هم راجع به دستمزد هايي كه بابت كارهايم مي گيرم

برايتان بنويسم ولي قبلش يك نكته كه گفتنش براي من خيلي مهم است را برايتان

بگويم من به كار مديريت توليد در سينماي مستند خيلي علاقه دارم ..خيلي ..به هزار

و يك دليل كه حتما در يك پست جداگانه شايد هم چند تاپست برايتان توضيح بدهم .

حالا برويم سر بحث شيرين پول در آوردن كه اين دم عيدي به نظر من و خيلي ها

درآوردنش از اهم واجبات است هرچند من توي اين كار مثل خيلي كارهاي بدرد بخور

ديگرآدم بي استعدادي هستم ودرنگهداري اش بي استعداد تر . مامانم مي گويد: تو به

پدرت رفتي ..البته منظورش توي نگهداري ازپول چون درآمد بابام خوبه البته برعكس

من كه دخترش باشم ...تازه مادرم با اينكه خانه داراست وضع مالي اش از من بهتره

به يك دليل ساده ..چون او به من پول قرض مي دهد نه من به او...حالا بگوييد در حق

زنان خانه دار ظلم شده و از اين حرف ها ...

البته تا شروع نكردم يك صحبتي هم با خدا جون دارم . خدايا اين حرف هايي كه مي زنم

حكايت استشكايت نيست لطفا ناراحت نشو تا اين يك لقمه نون هم كوفتم نشه.. مي دانم

هرچه مي رسد از توست براي همين ممنون ..خيلي هم ممنون .

اين شغلي كه من دارم يعني فيلم سازي اصلا مهم نيست كه كارگردان باشي، فيلم بردار،

صدابردار، مديرتوليد و يا تدوين گر دو تا اشكال اساسي دارد حالا شايد اشكالات ديگري

هم داشته باشد..كه دارد..ولي اين دوتا به بحث الان ما خيلي مربوطه ..خيلي .

اين كارامنيت شغلي نداردهزارتا اتفاق از زمين و آسمان مي افتد تا كاري را كه رويش

حساب كرده اي و حتي كلي معطلش شدي سر نگيرد اگر از سر گرفت و كليد خورد به

سرانجام نرسد اگرکلید زديد و فيلم برداي كرديد يك جايي به دليلي كه پيشنهاد مي كنم

هيچوقت دنبالش نگرديد متوقفشود حالا فرض كنيد متوقف نشد و حتي تدوين و صدا گذاري

وآهنگ سازي و زير نويس هم شد ولي توقيف بشود .فكر مي كنيد چه اتفاقي مي افتد ؟!

خوب معلومه توي هر كدام از اين اتفاقات كشنده شما به پولتون نمي رسيد به همين سادگي ..

حتي اگر به پولتون برسيد به همه اش كه اصلا ..

من اينجور وقت ها سنگين و رنگين سرم را مي اندازم پايين و مي روم سر كار بعدي

هيچوقت هم سراغي از دستمزدم كه برايش مثل عمله هاي ساختمانی كار كرده ام نمي گيرم

.دروغ چرا ؟!

رويم نمي شود راجع به پول بحث كنم و براي گرفتنش سماجت به خرج بدهم اذيت

مي شوم ..اين اصلا خوب نيست شما اينطور نباشيد لطفا..اگر مي تونيد البته ..

يك اشكال ديگرش هم اينه كه پول ما جماعت فيلم ساز بركت ندارد ..نخنديد راست

مي گويم ..به پول مطربي مي ماند بي بركت است يعني همچون يك كارگر معدن ذغال

سنگ برايش زحمت مي كشيم ولي درست و حسابي طعم پول داشتن را نمي فهميم ..

خود من گاهي رنگ دستمزدم را نمي بينم از حسابم منتقلش مي كنم به حساب یکی ديگر ..

در مقام مقايسه اگر من باا ين عشق و انرژي كه دارم كارگر شركت بابام شده بودم قطعا

خيلي پولدار بودم الان ..خيلي .

داشتم مي گفتم دستمزدي كه ما مي گيريم به صورت قسطي است معمولا توي سه قسط

ديگرتوضيح نمي دهم خودتان متوجه شديد كه چه بلايي سر پولي كه ذ ره ذره دست آدم

مي رسد مي آيد ..به نظرمن يكي از مهمترين دلايل بي بركت شدن اين پول همين تقسيم

شدنش به چند قسمت است كه گاهي با فواصل چند ماهه دريافت مي شود ..مثلا يك بار

من اصلا يادم نبود قسط آخر دستمزد پارسالم را نگرفته ام وقتي زنگ زدند كه ريختيم

توي حسابت از خوشحالي نزديك بود غش كنم ..چرا؟! دليلش روشن است چون داشتم

از بي پولي مي مردم ..از آسمان رسيد ه بود براي من ..

يك دليل ديگر بي بركت بودن پول سينما را بايد از كساني پرسيد كه ما را عمله شيطان

مي دانند ..بهگمانم البته اگر همچين طرز فكري باشد اصلا ..

ببينيد يك چيزي بگويم و خلاص توي شغل مااز آب باريكه سر ماه خبری نیست. دو حالت

دارد يا پولمثل باران بهاري بر سرت مي بارد و جانت را تازه می کند يا باران بركت خدا

قطع مي شود وزندگي ات مي شود عين كوير خشك و بي آب و علف ..

گاهي بي پول مي شوم معطل يك بليط اتوبوس و گاهي پول برايم مي شود علف خرس ... فكر كن !!

مثلا بدون آژانس تا سر كوچه هم نمي روم ..گفته باشم من پس انداز كردن بلد نيستم

اگر كسي بلده يادم بدهدالبته می دانم مردان متاهلي كه اين نوشته را مي خوانند براي

همسرم متاسف هستند كه زنش نمي تواند مثل همسران خودشون پول جمع كن باشد و

سر بزنگاه به داد زندگی برسد ..

والله چي بگويم هر چي كه شما فكر مي كنيد فعلا تا وقتش ..راستش اینطورهاهم که

فکر می کنید نیست. بي پولي به نظر من مثل كمردرد مزمن است هر از گاهي سراغ

آدم می آید وزمين گيرت مي كند طوری که نمي تواني از جايت تكان بخوري اين نظر را

به هركدام از همقطارهايم گفته ام تائيد كرده اند ولي يكي از همكارانم كه مستند ساز

خوبي هم است و پاسپورتش ديگر جاي ويزا ندارد معتقد است بي پولي مثل سرطان است

دارد توي زندگي آدم ها رشد مي كند روز به روز و ماه به ماه بدتر مي شود و خدا مي داند

كي ما را بكشد.مي گويد: ترجيح مي دهد قبل از اينكه از سرطان بي پولي تلف شود با

مرض خوشگذراني خودش رابكشد.

يك روز كه بي پولي داشت نفسم را مي گرفت رفتم پونك خونه مامانم . هوای من را كه

بچه آخر هستم دارند چون بر عكس قبلي ها عاقبت به خير نشدم البته از نظر مالي چون

به خودم و شغلم احترام مي گذارند.

بین خودمان باشد عزت نفس آدم آسیب می بیند اصلا خوب نیست مجبور باشی پول قرض

بگیری حتی مثل من که فقط از خانواده ام قرض می کنم خیلی بد است خیلی.. تازه وقتی

از د ستمزدت طلب داشته باشی و مرتب هم سر کار باشی ..

مامان يكهو گفت : ليلا به گمانم تو معتادي !!

گفتم : چطور ؟!!

گفت : چون تو همه اش داري كار مي كني تمام ايران را واسه كارت رفتي از قله كوه تا

برهوت كوير ولي باز هم بي پولي من خيال مي كنم تو یا مشكل اعتياد داری يا حق السكوت

مي دهي شايد هم ما خبر نداريم وكسي را زير گرفته اي وداري قسط هاي ديه اش را

مي دهي با اين همه زحمت اين طور بي پول شدن غير طبيعيه ..

مي دانيد مستند سازی شغل سختيه پر از مسئوليت ، پر ازخطرولي يك جادويي دارد كه با

همه اين بدبختي هايش نمي شودازش دل كند من كه خيلي مديونش هستم به خاطر شغلم

گشته ام وچرخيده ام وديده ام و تجربه كرده ام مشکلاتش را هم روي چشمم مي گذارم و

حرفی نمی زنم هرگز..

راجع به اين موضوع حرف واسه گفتن زياده ولي دوست ندارم طولاني بشود وشما

نخونيد ش پس همين جا كات مي دهم بقيه اش براي بعد اگر عمري باقي مانده باشد.

***********************************************

يوسف جان آمده مي گويد : چه خبره كتاب نوشتي ؟!

عجب گيری كرده ام ها!

به گمانم تحت تاثير حرف هاي شما اين حرف را می زند

چون تا همين پريروز مي گفت: اشكال ندارد طولاني بنويسي !!

docfilm — Sat, 03 Mar 2007 19:54:18 GMT

سلام...

چند روزی است دارم با خودم كلنجار مي روم كه بايد از اين به بعد كوتاه بنويسم كارم شده چرخيدن توي وبلاگ هاي قديمي تر تاببينم آن ها چگونه وبلاگ خود را مي چرخانند ...

مي ترسم نوشتن يادم برود حالا که می خواهم از بقیه یاد بگیرم ...

توي اين چند روز تصميم گرفتم اگر توانستم از پس درست و اصولي نوشتن دراين وبلاگ برآيم كه ادامه

دهم در غير اين صورت فكر ديگري بكنم ...

--------------------------------------------------------------------------------------

و خدایی که در این نزدیکی است...

توي يك سايت خواندم كه درشهر قلعه حسن خان تصويري از يك مرد با دو دست قطع شده

روي ديوار باعث شده مردم به تصور يكي از چهره هاي مقدس روز عاشورا، براي حاجت

گرفتن هجوم بياورند.عكسش را هم ديدم ازد حام مردم و زني كه چادرش را روي آن تصوير

مي كشد ...

تمام شهرستان هاي استان تهران را چرخيده ام بيخ گوش تهران تصاويري از فقر مي بيني

كه فقط بايد در كتابهاي علي اشرف درويشيان دنبالش بگردي از همان جنس با همان رنگ

و شكل ...

چند سال پيش همراه يكي از دوستانم به يك روستايي نزديك يك شهرصنعتي براي عكاسي

رفته بودم آن جا يك زيارتگاه بود كه مردم مي آمدند جهت گرفتن حاجت و اداي نظر هايشان

از خادم پير آن جا پرسيدم اينجا چه كسي دفن شده ؟

گفت: جاي پاي حضرت علي است ...

گفتم: من اطلاعي ندارم ولي آيا حضرت علي ايران آمده ؟ اصلا...

توي صورتم براق شد و زير لب حرف هايي زد و رفت ...

از او خواهش كردم اجازه بدهد تا جاي پا را ببينم؛ اولش مي گفت : نه !

من سماجت كردم و او قبول كرد. با هم رفتيم داخل زيارتگاه كه يك ساختمان كوچك مربع

شكل بود با سقف شيرواني سبز رنگ...

توي زيارتگاه خيلي روشن نبود چند نفر از خانم ها دور هم نشسته بودند صداي روضه

مي آمد. يك خانمي هم نان و خرما تقسيم مي كرد يكي هم به من داد.

رفتيم طرف جايي كه چند تا پله سمت پايين مي خورد نمي دانم توي آن حال وهوا چرا يكهو

قلبم توي گلويم مي طپيد پير مرد از پله ها رفت پايين يك قاليچه دست بافت قشنگ را كناري

زد و دوباره برگشت بالا جايي كه منسوب به جاي پاي حضرت علي بود فقط به اندازه يك

سجاده بود آن هم سجاده اي كه طولش خيلي بيشتر از عرضش باشد.

.پير مرد گفت : ببين ! من نگاه كردم ...

ادامه داد: اون فرو رفتگي پايين را مي بيني ؟جاي پاي حضرت ...بالاتر هم جاي مهرش

است .

فقط يك تخته سنگ صيقلي خاكستري مي ديدم . گفتم مي توانم برم پايين تر من از اينجا

هيچي نمي بينم .كلافه شده بود .گفت: وضو داري ؟ گفتم : نه؟

گفت : پس نميشه.. برو سر پله دوم وايسا ولي پايين تر نرو..

هنوز پايم را روي پله نگذاشته بودم كه يكي پشت سرم گفت : ليلا چه كار مي كني؟!

اصلا يادم نبود كه يك بنده خدايي همراهم آمده است

با يك ظرف آش نظري و قاشق به دست كنار پير مرد وايساده بود چشمم بين صورت

متعجب و كاسه آش مي رفت و مي آمد .

گفتم : تو وضو داري ؟ گفت :آره

خلاصه كنم .همراهم كاسه آش و دوربين و كيفش را داد دست من و رفت پايين پايش را

گذاشت جايي كه جاي پا بود ...سجده كرد پيشاني اش را رساند به جاي مهر او تقريبا

مجبور شد دراز بكشد تا بتواند سجده كند فاصله جاي مهر و جاي پا خيلي زياد بود

خيلي زياد ...

از پير مرد تشكر كرديم و از زيارتگاه بيرون آمديم . رفتيم به طرف ميني بوس تا سوار

شويم و بر گرديم .در تمام طول راه اصلا با هم حرف نزديم.

من فكر مي كردم كه مهر از زمان شهادت امام حسين و توسط ايراني ها ساخته شده

آن هم وقتي كه به زيارتش مي رفتند و ازخاك تربت براي خودشان مي آوردند و حضرت

علي اصلا به ايران نيامده ولي آن موقع خيلي به چيز هايي كه فكر مي كردم مطمئن نبودم ...

به گمانم اين مردم حق دارند كه اينطور به دنبال امداد غيبي هستند در طول تاريخ به جز تعداد

معد ودي كه حكومت كردند يا عياش بودند و خوشگذران كه وقتشان در حرمسراهايشان

مي گذشت يا ظل الله بوده اند روي زمين ..از فقر و فلاكت و درد و مرض به كجا پناه مي بردند ؟

وقتي حتي نشاني خود خدا هم نداشتند ...صدايشان را چه كسي قرار بوده كه بشنود ؟

حرف هايي كه مي نويسم كاملا شخصي است قصد تحليل علمي و كارشناسي هم ندارم ..

اصلا در توان من نيست ...ولي خيال مي كنم اگر روزگار كمي با اين مردم مهربان تر بود شايد

براي فرار از درد به دنبال جاي پايي روي صخره و اثري روي ديوار نمي گشتند .

دو سال پیش توی یک روستا در لرستان زنی موقع زایمان تا دم مرگ رفت وآمد جاده بسته

شده بود دکتر نداشتند ودیدم چگونه دست به دامن همان چیز هایی شده بودند که ما به آن ها

می گوییم خرافات..

خدا جايي همين نزديكي است. مگر نه اینکه اولياي خدا آمده اند براي نجات بشر از گمراهي

همانطوركه در دينشان گفته شده است نه آن كه گمراه تر شوند در راهي كه به اشتباه به رويشان

گشوده شده است. هركسي اعتقادات خودش را دارد ولي دلم مي خواهد بگويم من هم مثل بسياري

از مردم به يگانگي خدا، نبوت حضرت محمد و ولايت حضرت علي اعتقاد دارم.هر چند به نظرم

كاملا شخصي است.الان كه دارم عكس نقش روي ديوار و هجوم مردم را نگاه مي كنم با خودم

مي گويم به چه كسي خيلي ظلم شده است به اين آدم ها به اعتقاداتشان یا تصویر خدا در ذهنشان؟

نمی دانم ...

به خاطر دیدن این عکس خیلی غمگین شدم و این غم بر روی نوشته ام تاثیرش را گذاشته است ...

به خودم فرصتی می دهم تا اشک هایم سراریز شود به گمانم گم شده ام... یا خدا

docfilm — Mon, 26 Feb 2007 23:50:18 GMT

چگونه آدم ها ریشه کن می شوند

نا خواسته خود خواسته

توي مملكتي كه اگر تكان بخوري تكانت مي دهند خيال مي كني دوربين دست گرفتن و رفتن بين آدم ها و فيلم گرفتن از آن چه كه دارد واقعا اتفاق مي افتد كار آساني است ؟ نه جانم خيلي هم هولناك است...حالا چرا هولناك است ؟من چه مي دونم خوب حتما دردسر هايي دارد ...البته گاهي اوقات درد سرفقط مال پنج دقيقه اش است ...مي خواهي تعريف كنم ؟ حيف كه اسرار مگو را اگر فاش كني مي افتي توي همان دردسرهايي كه ذكر كردم... البته ذ كرش ذ كر مصيبت است...دوست من ...

با اين حرف ها يي كه زدم يعني مستند ساختن تعطيله ديگه ؟... نخيرم اوضاع هنوز هم يك خورده آبادي دارد همه اش كه خراب نشده ... اصولا بشر براي هر مشكلي يك راه حل پيدا مي كند شايد براي همين است كه تاريخ از دستش خلاصي ندارد وزودترنسلش به گونه هاي كمياب پرنده ها وگياهان نمي پيوندد.

چشم كمتر حاشيه مي روم... ببخشيد...

داشتم مي گفتم براي اينكه بتواني دوربين دست بگيري و بروي بيرون از عالم و آدم فيلم بگيري وكسي هم تو را از نان خوردن نياندازد به مجوز نياز داري ... م ج و ز...م جوز...مجوز

آي! آي! اين مجوز و مراحل به وصالش رسيدن براي خودش داستاني دارد خواندني نمي داني از خنده غش کنی يا از گريه بميري...من فكر مي كنم اگریک سياستمداررا به عنوان طرح كاد بفرستند جهت اخذ مجوزفيلم برداري از مثلا كارگاه روده پاك كني باقر آباد خيلي خوب مي تواند جامعه و مردم حاضر در اين جامعه را بشناسد و كمتر پشت تريبون از اين حرف هاي رمانتيك بزند... به خدا

از همين الان يك موضوعي را برايتان روشن كنم اصلا دريافت مجوز از هيچ نهاد و ارگان امنيتي و غير امنيتي فرمول و قلق مشخص و تعريف شده اي ندارد ...يعني چه؟!

توضيح مي دهم ...

اصلا مهم نيست شما قرار است از مرز دو قارون بين ايران و افغانستان واقع در خراسان رضوی كه حساس ترين و امنيتي ترين مرز ايران است و اشرار و قاچاقچي هاي مواد مخدر و انسان و مواد منفجره خانه خاله اشان فرض كرده اند فيلم بگيري يا از كارگاه سماور سازي مش بايرام واقع در احمد آباد مستوفي يكهو ديدي پروسه در يافت مجوز دومي از اولي سخت تر ، طولاني تر و حتي امنيتي تر شد !!

به همين سادگي ...

يك مو ضوع ديگري هم هست كه خيلي مهمه ... اين كه چقدر مهمه فقط بايد خدا نكرده زبانم لال زبانم لال زبانم لال گير بيافتي كه دركش كني مثل آتش در خرمن افتادن مي ماند بايد خرمن خود آدم باشد تا سوختنش را حس كرد با پوست و استخوان...

هيچوقت در هيچ شرايطي بدون مجوز يا با مجوز جعلي پا نشو برو سر فيلم برداري حتي تصور عواقبش پشتم را مي لرزاند ...لطفا چريك بازي در نيار خيال نكن با اين كاري كه مي كني يعني مجوز يكي ديگر را برداري و مثلا بروي از خيابان پشت مجلس شوراي اسلامي فيلم بگيري راجع به موتور تاكسي ها خيلي زرنگي ...نه جانم توي مرام مديران توليد بهش مي گويند : با سر افتادن توي چاه آنهم چاهي كه گاهي

اوقات ته ندارد ...

من بايد صد تا پست بنويسم به عنوان نقش مجوز ها در راستاي پيشرفت يا عدم پيشرفت سينماي مستند در بلبشوي فرهنگي جامعه بدون محور!!! ...شايد نشان بدهد چقدر جدي است .اينطور نميشه...

يادش بخير...

دلم مي خواهد يادي كنم از ... يكي از شهرستان هاي كوچك استان تهران كه شغل اصلي اش دوچرخه سازي بود. هر كجا هست زنده باشد و سلامت ...چپ مي رفت راست مي آمد به من مي گفت : از نون خوردن مي اندازمت خيال كردي ؟

مجوز نيروي انتظامي تهران بزرگ را رؤيت كرده بود مي گفت : اين مجوز جعليه ...مهرش هم با سيب زميني زده ايد ...خلاصه مجوزي راكه من براي گرفتنش سه روز زحمت كشيده بودم ودو دفعه رفته بودم كرج و آمده بودم تهران از من گرفت در اصل قاپيد و گفت : تا استعلام نكنم دست از سرشما بر نمي دارم ...گوشي تلفن دستش بود مرتب شماره مي گرفت...آن هم كي ؟! ساعت شش بعداز ظهر روز پنجشنبه... توي اين مملكت هم هر وقت پنج شنبه مي آيد شنبه و يك شنبه اش بنا به مناسبتي تعطيل است .

نشسته بودم توي دوچرخه سازي اش در اصل من را گروگان گرفته بود. مي گفت : باش تا تكليف اين مجوز جعلي روشن بشه...راستش از اين همه مسووليت پذيري اش بدم نیامده بود سوء تفاهمی که داشت بد بود انگارهموطن و هم زبان هم نبودیم.

خودی و غیر خودی ...دوست و د شمن...شکار و شکارچی...

البته از صبح كار كرده بوديم سماجتش در اثبات جرم ما باعث شد كمي استراحت كنيم... بقيه گروه نشسته بودند بيرون كنار جاده زير يك درخت گردو و چايي مي خوردند...

من اهل چايي خوردن نيستم هيچ وقت...

به هر كجا تلفن مي كرداز دو حالت خارج نبود يا کسی گوشی را بر نمي داشت يا مثلا

سرباز وظيفه قند علي سربندري از همه جابي خبر جواب می داد...

ديدم دارد خيلي اذيت مي شود عصبي شده بود جلوي چشم من تمام تيرهايش به سنگ

مي خورد به نظرم كاراكتر جالبي داشت ازآن مخلص هاي گوش به فرمان زيادي

د لسوز...كارگردان فيلم آمد داخل مغازه برايم گرد وي پوست كنده آورده بود

سر خوش بود و مي خنديد به من گفت : ناراحت نباش مي آيم ملاقاتي ات تا تو باشي

با سيب زميني مهر نيروي انتظامي را جعل نكني و ادامه داد ما مي خواهيم برويم تو

نمي آيي و خنديد ... با صداي بلند...بعد به فرمانده گفت : حاج آقا من مي توانم به جاي

خانم اینجا بمانم؟ راسیتش همسرایشان مسووليتش را سپرده به این حقیر...

نگاهش به من بود ابرو هايش را تابه تا كرد...نیشش تا بناگوش باز بود.

بر خواستم رفتم سمت فرمانده گوشي سبز رنگ تلفن را محكم به گوشش چسبانده

بود وتوي دفتر چه تلفن موبايلش دنبال شماره مي گشت...چند تا گردو گذاشتم روي

ميزش وبا انگشت سراند مشان به طرف فرمانده گفتم: مهر را جعل كنيم نامه سربرگ

دارد بعد اشاره كردم به آرمش و گفتم : ايناهاش ...

اول به گردو ها نگاه كرد و بعد به من گفت: از اين برگه ها توي خيابان ريخته خيال

كردي نمي شود پيدا كرد يكهو از روي صندلي برخاست ، من بي اراده يك قدم عقب آمدم ...

ادامه داد اگه جاسوس موساد باشيد مثلا ...تكليف چيه؟

احساس كردم دارد تغيير موضع رخ مي دهد او توي موضع قدرت و من هم توي جايگاه

آدم هاي خطاكار ضعيف ...

گفتم : آقا ديگه اين حرف را تكرار نكن همين یک جمله براي اینکه سرمان برود بالای

داركافيه...

كارگردان كمي جلوتر رفت سرش رابه گوش فرمانده نزديك كرد و آهسته گفت : حاج آقا

ببخشيد هاولي به نظر نمي آيد موساد مرض خورده ملعون نيروهايش را بفرستد توي آبادی

شما جهت جاسوسي تا ازجوانان بيكارآفتاب نشين اينجا فيلم بگيره ... مثلا قراره اطلاعاتي

از انواع متلك پراني هاي جوانان غيورچشم چران جمع كنيم ببريم واسشون كه چكارش

كنن ها؟!! قربان آن از خدا بي خبر ها احمق هستند ولي نه اينقدر...

برگشت به من نگاه كرد احساس كردم می خواهد به من چیزی بگوید تقريبا حدس زدم توي

فكرش چيست.رفتم نزديكتر و گفتم: مجوز را بده من آقا! از نيروي

انتظامي گرفتمش فقط هم بايد افسر نيروي انتظامي رؤيتش كند به كارگردان گفتم :

گوشي ام توي كيفمه مي روم تلفن كنم تا يكي بياید تكليف مارا روشن كند.. شب شد بابا..

از در بيرون آمدم رفتم سمت ماشين چند نفر از جوانان خوش نشين زيرآفتاب آنطرف

جاده به ماشين تكيه داده بودند و تخمه مي خوردند و مارا تماشا مي كردند تا من را

ديدند كه به سمت ماشين مي روم فاصله گرفتند...نزديك شدم... يكي گفت : ما را

كي تلويزيون نشون مي ده خانم ؟

ايستادم گفتم : چند دفعه گفتم فيلم ربطي به تلويزيون ندارد ها؟

يكي از آن ها گفت : ما يه پسر خاله داريم هره خنده است الان از سر كارآمده

بريم بهش بگيم بيايد ازش فيلم بگيريد ؟ دلقكيه واسه خودش ...

داشتم توي کوله ام كه شتر با بارش گم مي شود دنبال تلفنم مي گشتم...

شوخي مي كردند و مي خنديدند متوجه حر فهايشان نمي شدم از من فاصله

داشتند كلماتي كه هر از گاهي به گوشم مي رسيد بوي بدي مي داد سرم را بلند كردم

ديدم فيلم بردار يك طرف زير انداز را گرفته و صدا بردار طرف ديگرش را و تكانش

مي دهند ريتم حركتشون یاد آوريك آهنگ بود توي ذهنم ...

به عقب نگاه کردم كارگردان پشت سرم با مجوز ايستاده بود و لبخند مي زد گفتم :

بنده خدا را نجاتش دادي گير كرده بود ... بقيه نشسته بودند توي ماشين .

گفت : نمي خواست جلوي يك زن كم بياره البته حق هم داشت...

گفتم : متاسفم براي مملكتي كه مدعي روشنفكري اش اينطور حرف بزنه

گفت : آبجي قبول داري هر چيزي مي تواند استثنا داشته باشد ؟

در حاليكه در ماشين را باز كرده بودم و در حال سوار شدن بودم گفتم : خب!!

در ماشين را باز كرد پريد داخل ودر حالي كه از آینه جلو با من حرف مي زد گفت:

من مدرن امروزي هم استثنا دارم ديگر ...

كمر بند را بستم وحرکتی به دستم دادم و گفتم : متوجه شدم ...

ماشين حركت كرد فرمانده راديدم جلوي در مغازه اش زير چراغ كم نوري ايستاده

و مارا تماشا مي كند ...ماشين دور زد ...كارگردان برايش دست بلند كرد ...فرمانده

هم دستي تكان داد و رفت داخل مغازه اش...

به سمت تهران قبل از اينكه خوابم ببرد با خودم فكر كردم دراين فاصله توي اين شهر

كوچك نفرين شده چند تا جرم اتفاق افتاد؟! جاسوسي مثلا موساد خطر ناك تر است يا

اين جوانان تخمه شكن آفتاب نشين كه از دوتا جمله اي كه مي گفتن يكيش شوخي به

قولي مستهجن بود ..

دشت تاريك بود خیلی تاریک..جاده نيمه روشن وتوي آسمان هيچ ستاره اي نبود...

صداي موتور ماشين خواب آور بود...

با خودم گفتم : خدا كند توي مد تي كه فرمانده سعي مي كرد از ما جاسوس برانداز

بسازد و مشغول سر گرمي تازه اش بودهيچ کسی توي آن شهر كو چك به كمك احتياج

پيدا نكرده باشد.. اگر کسی کمک خواسته باشد صدایش به گوش فرمانده رسیده آیا ؟

ادامه دارد...

*******************************************************

امروز...دیروز... بعد از ظهر متنی را راجع به موضوعی دیگر تایپ کردم شب وقتی که

می خواستم آن را توی وب بگذارم توی کامپیوتر نبود گمش کرده بودم هر چه گشتم

ندانستم کجاست.انگار درست ذخیره اش نکرده بودم ...

از یوسف جان خواهش کردم برایم پیدایش کند گفت: دیر وقته می خواهم بخوابم...

گفتم : پس من چه کار کنم ؟

دندان هایش را مسواک می زد و بالای سر من وایساده بود گفت: یک مطلب دیگه

بنویس .بعد از چند لحظه کلنجار با کامپیوترگفتم : را جع به چی بنویسم ؟

رفته بود توی دستشویی و شیر آب را تا آخر باز کرده بود..عاد تشه.. با دهان

پرو صدای پر فشارآب چیز هایی گفت که درست نشنیدم ولی جمله های آخرش این

بود :بنویس ازهمان اتفاقاتی که وقتی می آیی خونه اول تعریف می کنی و غش غش

می خندی و بعد مثل افسرده ها بهشون فکر می کنی ...

docfilm — Wed, 21 Feb 2007 13:39:18 GMT

تصویر کودکی که چند سال پیش در زندان به دنیا آمد.

همراه مادرش دوره محکومیت را در زندان می گذرانید

شب و روزش به هم سنجاق می شد..

وقتی که شور و سر مستی ازنوک قلم می پرد... (در ادامه مطلب بخوانید ...لطفا)

docfilm — Fri, 16 Feb 2007 11:18:18 GMT

اعتراف يك روح مردني در جسمي كه هنوز نمرده

سلام ...

همسرم مي گويد اين وبلاگ نويسي براي تو هيچي نداشته باشد لااقل تورا به نوشتن مجبور مي كند او خودش نوشتن را خيلي دوست دارد واسم وبلاگش هم" شوقات" است.

حقيقتش من در نوشتن خيلي تنبل هستم. وقتي قراراست يك تحقيق يا فيلم نامه بنويسم، پوستم كنده مي شود؛ دور و برم پر مي شود از يادداشت هاي پراكنده از در يخچال تا آينه دست شويي، به من ياد آوري مي كنند: بجنب مارا سر وسامان بده مرديم از بسكه نگاهت را از ما دزديدي و خودت را زدي به كوچه علي چپ...

گاهي وقتها سرم از نوشتني ها در حال انفجار است ، ولي دست به قلم نمي شوم (خجالت دارد به خدا !). مي دانم شرم آور است، ولي شما هم مثل پدران مقدس تحمل كنيد لطفا! به رويم نياوريد تا جرات اعتراف بيشتر داشته باشم.

داشتم مي گفتم، مدتي است عادت يادداشت برداري را هم ترك كرده ام وخيال خودم را راحت كردم، از بسكه مثل آينه دق جلوي چشمانم بودند و اذيتم مي كردند. تا چشمشان به من مي افتد شلوغ بازي در مي آوردند، براي همين روي اسم يادداشت هاي پراكنده قلم كشيدم . يك شب همه آنها را جمع كردم وگفتم: اصلا مهم نيست كه فردا بايد يك تحقيق صد صفحه اي تحويل بدهم همه اش را بدون پيش نويسي تايپ مي كنم .

تازگي ها ،از تايپ كردن خيلي خوشم آمده است؛ از سر و شكل صفحه كليد و نشستن مقابل كامپيوتر، خيالم را از پيش نويس و پاك نويس را حت كرده است. صداي كليد ها موقع تايپ برايم خوشايند است. براي اصالت قلم احترام قائلم ولي با نوشتن هيچوقت را حت نبودم .هميشه هم سر وكارم با نوشتن بوده است از درس ومشق كه بگذريم ، يادش به خير عيد آن سال ها كه به نوشتن مي گذ شت، عيد براي من امتحانات ثلث دوم قبلش بود واعلام نتايج بعدش . از تكليف عيد كه ديگر چيزي نگويم بهتر است، خاطر عزيزتان آزرده مي شود ،از دوران خبر نگاري وپياده كردن نوار هاي مصاحبه و تند نويسي در حال مصاحبه و...تا حالا كه دارم اين دورو برها پرسه مي زنم. همه اش تعهد نوشتن داشته ام جالب است كه هميشه هم مطالبم را سر موقع تحويل داده ام وهيچ كسي نفهميده كه چه جاني كنده ام براي دو خط نوشتن .

--------------------------------------

آي عدالت برچهره خوش رنگت رنگي نمانده..

توي اختتاميه جشنواره فجر يكي از آفريده هاي خداوند متعال رفت روي صحنه و با صداي بلند عدالت را صدا زد. شنيدم كه گفت :آي عدالت كجايي كه حق منو خوردند...

نمی دانم چرا این بنده خدا براي برقراري عدالت اصرار داشت. به گمانم آنقدر در نقش جديدش خوب فرو رفته كه اصلا نمي تواند خودش را از خود بشناسد. از اينكه حتي با تو دهني كه به روشنفكران زده است، ولي باز هم فيلمش را تحويل نگرفته اند عصباني بود. اومعتقد است كه مردم با استقبالي كه از فيلمش كردند، چقدر با شعورند و بهتر مي فهمند . محض اطلاع ايشان عرض كنم، استقبال بي سابقه مردم هميشه در صحنه از اتفاق ها ، آدم ها واز فيلم ها ، مشروعييت ، صداقت و اصالت آن استقبال شده بي نوا ي خوش خيال را تائيد نمي كند...زياد توضيح نمي دهم ولي با دو تا مثال سر و ته قضيه را هم مي آورم مثلا فيلم گنج قارون نشان دار ابتذال در سينما يكي از پر فروش ترين فيلم هاي تاريخ سينماست كه مردم درست مثل فيلم شما براي ديدنش خودشون و ديگران را زدند و كشتند كلي هم كف زدند و هورا كشيدند... لطفا نگو سال ها گذشته و مردم عوض شدند كه من باور نمي كنم اين مردمي كه خوم هم يكي از آن ها هستم عوض شدني باشيم ...هرگز

يا اينكه يك نفر برود وسط ميدان ولي عصر عربي برقصد فكر مي كني مردم چه مي كنند ؟راهشان را مي كشند و مي روند؟

نه عمو جان!مي مانند تماشايش مي كنند تشويقش مي كنند واز اينكه بر خلاف عرف جامعه كاري كرده ازش ممنون هم هستند...

مادرم مي گفت :شايد بنده خدا توبه كرده شايد او را بخشيده باشند...

من هم گفتم :هرگز با گذشته كسي كاري ندارم اين گذشته براي من از ديروز است تا بدو تولدش اينكه آدم ها عوض مي شوند به خدا ايمان دارم به اين حرف... ولي وقتي توي مصاحبه ات گفتي با اين فيلم تو دهني زدم به روشنفكرها خيلي رنجيدم ...خيلي ...

محض اطلاع شما عرض كنم ابزار تو دهني مشت است و چماق ولگد و گاهي هم كمر بند... با فيلم تو دهني نمي زنند بلكه مثل قلم و مثل كلام بر حق، وسيله درمان درد تو دهني خورده ها است ... آقا!...

اين يك جمله را بگو يم و بروم پي كارم ...خواهش مي كنم حرف خواهرت را قبول كن و از عدالت حرف نزن به ضرر خودت است به خدا...

اگر عدالتي بود ورعايت نوبت كه شما نمي توانستي فيلمت را بسازي برادرجان ...چون همان سال هايي كه شما در حال ارشاد جوانان اين مرزو بوم بودي و به زور کتک بهشت را برایشان می خریدی كساني بودند كه داشتند فيلم مي ساختند ولي همان آدم ها نمي توانند فيلم بلند شان را بسازند سالهاست كه فيلم می سازند ولي اکنون از شما عقب مانده اند ...

به گمانم عدالت یا در خواب است یا با چماق زده اند توی ملاجش...

برای همین شما فیلمت را با هزینه ای ساختی که با يك سوم بودجه اش می توانند دو تا فيلم بسازند آن بند گان خدا ...

پس لطفا با صداي بلند عدالت را صدا نكن چهره اش خیلی ترسناک است قسم می خورم... براي خودت بهتر است كه اين طرف ها پيدايش نشود تا بتواني با بودجه سه تا فيلم ، فيلم دومت را هم بسازي ... اگر خدا بخواهد.

---------------------------------------

درضمن عکس های سفرم به افغانستان پیش

یکی از دوستان است که الان در انگلیس به

سرمی برد تا چند روز آینده بر می گردد

به امید خدا...

تصميم دارم چند روز بروم اراك براي ديدن دوستان ...

( نشد که بروم ..شایدعید )

پست اولی خیلی طولانی شد ناچار کمش کردم

یک خاطره هم نوشته بودم که حذفش کردم ...

بماند برای بعد اگر عمری باشد...

docfilm — Sat, 10 Feb 2007 23:27:18 GMT

به تن كردن رداي كارگرداني

يا

رفتن توی جلدآقا بالا سر

اينكه يك مستند ساز در زندگي شخصي اش چگونه آدمي است به خودش

مربوطه ولي شان وشعور وشخصيت اين آدم توي محيط كارش در چه

مرحله اي از آدميت است اتفاقا خيلي هم مهمه ....مستند سازي كه خيال

مي كند دارد فيل هوا مي كند وبه عالم وآدم منت مي گذارد كه دارد

فيلم مي سازد بهتر است حواسش باشد جهان چند هزار سال بدون

فيلم هاي او آمده ومطمئنا بعداز اين هم بدون شاهكار هاي اوراه خودش

را پيدا مي كند ...

حس وحال موجود در بين اعضاء گروه بهتر است عطر وبوي صميميت

واحترام بدهد .حالا اين عشق واحترام از كجا سرو كله اش پيدا مي شود

خوب معلومه ازشخصيت كارگردان محترم وعزيز و دیگراعضای گروه ..

اين احترام وعلاقه حاكم در جو گروه فیلم سازی هيچي نداشته باشد يك نتيجه

اساسي كه دارد...آن هم اسمش مدارا وصبوري است ...اين مدارا به چه

دردي مي خورد ؟ توضيح مي دهم ...

شرايط سخت فيلم سازي اصولا به مرور زمان فرسايشي مي شود تصور

كن يك فيلم مستند آموزشي كم بودجه مي سازي راجع به زالو درماني در

طب سنتي آن هم تو چله تابستان مطب يك دكتر طرفهاي بازار سيد اسماعيل

روبروي كوچه مال فروش ها ...نقش اول فيلمت حوري پري نيستند بلكه

زالوهاي سبز مغز پسته اي با خط هاي سياه هستند كه اولش خيلي با مزه اند

ولي بعد از اينكه يك مريضي را كه قراره زخم كهنه اش خوب بشه را

مي سپارند بهش چيزي مي شود تو مايه هاي هيولا..

حالا فكر كن فيلم بردار قصه ما قراراست از تمام مراحل دوا درمان زالو ها

فيلم بگيره ،صدابردار هم از آه وناله ها ي مريض صدا بگيره ،مدير توليد يا

دستيارت هم در حال رفتن و آمدن ومخ زني مريض هاي بنده خداست تا آن ها

را راضي به مصاحبه كند و اجازه فيلم برداري از مراحل درمان با زالو را

از آن ها بگيرد ..گرما ،انواع بيماري ها از عفوني تا عصبي توي يك

محيط كوچك ودربسته ،چهره هاي پر از درد ،زالو هايي كه تا گلو خون

خورده اند ودر كيسه هاي نمك هر چه را خورده اند بالا مي آورند و..

فكر مي كني چه چيزي مي تواند گروه را پر انرژي وعاشق براي ادامه كار

نگه دارد؟

دستمزدي كه گرفته اند ؟

ها...ها...ها شوخي مي كني ؟ نه ؟

فيلم بردارت كه اصلا راجع به دستمزد با تو حرف نزد ...

خودم شنيد م كه گفت : باشه آخر كار هر وقت داشتي ...

صدابردار هم كه با يك سوم دستمزد ش با تو به توافق رسيد

دستيارت هم گفت : بي خيال آمدم تجربه كنم ...

نكند خيال مي كني از اينكه عاشق مستند سازي هستند دعوت به همكاري

تورا پذ يرفتند ؟ در پي عشق و هيجان با تو همراه شدند ؟

اگر عشق به مستند سازي است كه چه كاري ازتوليد مستند صنعتي نان

وآب دار تعمير يك كشتي در كنار درياي خزر مي تواند جالبتر باشد در

كنار يك كشتي شيك وخد مه شيك تر آن ...

اگر هيجان بخواهند كه مي روند از گروه هاي خنثي سازي مين در

جنوب وغرب ايران فيلم مي گيرند كه هم هيجانش خيلي زياده وهم وقتي

بر مي گردند كلي خاطره دارند كه توي جشنواره ها واتاق تدوين و استوديوي

صدا تعريف كنند ...حالا بماند خاطراتي را كه مثلا از ميادين مين اگريك مرد

باشد براي زن وبچه و يا دوست دخترش يا اگر هم يك خانم باشه براي شوهر

ويا دوست پسرش تعريف مي كند و كلي عزيز مي شود و طرف مقابلش

هم با خودش مي گويد:

خداي من عشق من را از دهان مرگ به من بر گرداندي !!....

مطمئنا با اين رفتار ارباب ورعيتي كه پيش گرفتي نمي تواني كاري را

از پيش ببري ...اون ها كارمند و تو هم رئيسشون نيستي خيلي كارت

خوب پيش بره ...ساعت هايي را كه آفيش هستند مي آيند ودر حد مطلوب

تصوير و صدا ومي گيرند و به تو تحويل مي دهند ومي روند ...بدون انگيزه ،

بدون ايده ،بدون عشق ،بدون خلاقيت ...يك سري تصاوير مكانيكي بدون حس و

حال ونفس فقط مي خواهند زودتر از اين آقا بالا سر خلاص شوند وبروند گم و

گور شوند ...وآنقدر برايشان فيلم تو وحتي خود تو مهم نيست كه اگر دستيارت

در حين جستجوي لوكيشن مورد بهتري را بتواند با بيشتر گشتن پيدا كند هرگز

اين زحمت را به خودش ندهد يا فيلم بردارت احساس كند با كمي جابجايي

دوربين كادر بهتري خواهد داشت ولي با اين اخلاقي كه موقع كار داري با

اين استرس بازي و لوس بازي ورئيس بازي حاضر نیست برای تو قدم ازقدم

بردارد .

جايي شنيدم يك مديريت خوب يعني همدل كردن تمام اعضاءگروه با هد في كه

دنبال مي كند اينكه آن ها باور كنند كه آن مجموعه مال آن ها هم هست براي

همين برايشان مهم است كه كار به بهترين شكل پيش برود ...اگر كارگردان

كارش گير كرد به جاي غر زدن و اخم وبي حوصلگي صبركنند ومدارا

آن هم بي منت ...

حالا اصل اول ايجاد احترام وصميميت اسمش چيه ؟ يك اسم قشنگ دارد ...

بهش مي گويند :

راستي ...متراد ف صداقت....ص دا قت ت ...

قبل از قول وقرار همكاري توي يك جلسه معارفه ...ازخودت و فیلمت

حرف بزن از اينكه چقدر به همكاري آنها براي كارت نياز داري ....

لطفا چيزي را پنهان نكن

همين حرفی كه زير زبونت هست را بگو...اينكه بودجه محدود است وتو

خوب مي داني ارزش كار آن ها خيلي بيشتر ار دستمزد هاي پيشنهادي هست .

واينكه تو دلت مي خواهد اين فيلم ساخته بشود ولي محدوديت مالي داري و

تجربه ای اندک....وعده سر خرمن نده مثلا داري كار هنري مي كني پس

اول رفتارت را هنرمندانه كن بعد بيا وسط ميدان كار و زار فيلم سازي ....

به اميد پولي كه قراره دايي ات از كانادا برايت بفرسته حرف نزن ..

بودجه را با امكان موجود تعريف كن يكهو وسط كار در اوج سختي گير

مي كني ها ... گفته باشم...آنوقت شب مي روي خانه قرص آرام بخش

مي خوري وتوي رختخواب گوله گوله اشک می ریزی فردا هم رويت

نمي شود توي چشم همكارانت نگاه كني چون مي داني توي سرشان چه

مي گذرد....فكر آنهااز دو حالت خارج نيست يا تورا دروغگو به حساب

مي آورند يا كسي كه كارش را بلد نيست ...فرقي نمي كنه به هر حال از

تو طلبكارند اساسي..با تو هم حال نمي كنند اصلا ...

آنوقت تو هم رداي كارگرداني را از تنت در مي آوري ومي خزي

توي جلد يك آقابالاسر بد اخلاق و بي حوصله كه هيچي برايش مهم

نيست به جزءساخته شدن فيلمش درهر شرايطي ...حالا چرا بداخلاق ؟

خوب معلومه چون كسي حوصله يا جرات حرف زدن پيدا نكنه كه چرا

شرايط الان از نظرسختي كار ومشكلات مالي آن چيزي نيست كه به

ما گفتي ...

چقدر خوبه كه نتيجه تحقيقات ومشکلاتت را برايشان شفاف سازی کنی

تا با آگاهي كامل با تو همراه بشوند .... توتالیترها از آگاهی دیگران

می ترسند نه اهالی هنر ...سیاست لبخند به لب و چماق به دست هم

بگذار برای اهلش کار تو راست گفتن به آدم های پیرامونت است ...

يك مورد ديگر كه خيلي مهمه اين است كه در مرحله فيلم برداري

حواست به تك تك اعضاءگروه باشد ...سلام واحوال پرسي وخسته نباشيد

را به صورت مجزا با آن ها داشته باشي نه اينكه با فيلمبردارت و

صدابردارت بگو بخند كني و دستيار فيلمبردار ت را اصلا نبيني ...

خيلي بده اگر كسي توي گروه احساس كنه زحمت هايش ديده نمي شود

و جدي گرفته نمي شود ....

اگر ديدي دستيار خودت از صبح حالش خوش نيست و گرفته است برو

ازش بپرس مشكلش چي هست ؟ بگو اگر مریضه حاضري كار را

تعطيل كني و اورا به درمانگاه ببري...اگر تعارف نكني و از ته دل

بگويي به تو قول مي دهم همان لحظه حالش خوب مي شود اين زبان

خوش با همکارش دل مهربان معجزه مي كند ...به خدا

فكر مي كنيد اين حرفها را دارم براي چه كسي مي گويم ؟ خوب معلومه

براي خودم... دارم چيزهايي را كه از ديگران ياد گرفته ام را براي خودم

تكرار مي كنم تا يادم نرود... تا توي ذهنم حك شود ...تا حواسم باشد بعد

از ساخته شدن فيلم. جشنواره و جايزه و سفرهاي خارجي اش وحس

خوب خلق كردن مال كارگردان است و براي بقيه گروه تقريبا سهمی

از كار نمي ماند جزء يك خاطره خوش و غروري كه نشكست وروحي

كه زخمي نشد ... اگر خبر موفقيت فيلم را

شنيدند خوشحال شوند انگاراين فيلم خودشان است كه سوار بر اسب

موفقيت مي تازد و مي ر ود تا دنيا را دور بزند ....

ادامه دارد...

docfilm — Sun, 04 Feb 2007 04:00:18 GMT

دوربيني كه فراموشمان نمي شود ... كه فراموشمان نمي كند...

سلام ...سلام ...سلام ...

الان كه اين مطلب را مي نويسم ساعتي از نيمه شب گذشته ومن تا يك ساعت پيشمشغول اديت وكپي كشي از فيلم "پنهان در نور وسايه " بودم ....نمي توانم بخوابم

يعني اصلا خوابم نمي آيد احساس مي كنم بايد بنويسم واين نوشتن براي من خيلي مهمتر از خوابيدن است ..انگار سحر خيزي فردا براي كمك به دوستم براي چيدن غرفه اش در بازار فيلم فجر ويا جلسه پيش توليد يك فيلم مستند با يك تهيه كننده براي فيلم يك دوست ديگر نمي تواند مرا فارسي كه هم درسش را وهم معلمش را خيلي دوست داشتم (دارم).خانم " نصرت معروف "يادت بخير چه خاطراتي از خودت پيش من به يادگار گذاشتي...از سه شنبه تا حالا فرصت نكردم چيزي بنويسم براي همين حس خوبي ندارم ممكن است فردا خسته تر ازامشب باشم (كي گفته من خسته ام ...)

اين نوشته را تقديم مي كنم به آقاي" رضا مهدوي هزاوه " و خاطراتش از دوربين سوپر 8 ...

---------------------------------------------

بهار امسال قبل از جام جهاني فوتبال ازطرف يك دوست دعوت به همكاري شدم برای تولید يك مستند كوتاه و جمع وجور راجع به تب جام جهاني فوتبال در ايران... قرار شد از تمرينات باشگاه صبا باتري آن هم به خاطر حضور علي دائي آخرين تمرين تيم ملي فوتبال در ورزشگاه آزادي ،مصاحبه با عادل فردوسي پور ،مسابقات نوجوانان در زمين هاي خاكي وهمچنين نظر مردم كوچه وبازار راجع به تيم هاي هم گروه ايران فيلم بگيريم ...در آن جو فوتبالي جامعه اين فيلم براي من ،صدابردار وفيلم بردار مي توانست خيلي جذاب باشد وپر از هيجان ...حالا فيلم راجع به جام جهاني چه ربطي به دوربين سوپر 8 دارد ؟خوب ربطش دوربينش بود آخر سفارش دهنده ها انگار خيلي اهل دل(!) بودند كلي مارا غافلگير كردند وپيشنهاد داده بودند كه با فرمت سوپر 8 فيلم بگيريم هيجان كار با اين دوربين مثل صعود تيم ايران از گروه خودش بود البته يك خورده بيشتر مثل بازي ايران در رده بندي جام جهاني... اول منظور همكارم رااز اينكه پاي تلفن گفت بايد با دوربين سوپر8بگيريم را متوجه نشدم فكر كردم سوپر 8 اسم يك فرمت جديد ديجيتال است كه فرنگي ها به ياد گذشته ها نام گذاري كرده اند ..

-----------------------------------------

سه سال پيش در راه شمال از سر فيلم برداري بر مي گشتم توي سوز سرما پشت شيشه يك اغذيه فروشي بين راهي يك دوربين سوپر 8 ديدم .پياده شدم رفتم طرفش خيلي نوستالژيك ولبخند به لب تماشايش كردم تصميم گرفتم بخرمش ازمغازه دار كه داشت شكم نون باگت را مي بريد قيمتش را پرسيدم اوهم در حاليكه همبر گر هايش را پشت ورو كرد گفت :خانم اين كه دكوره ... من كه پالتوام را توي ماشين جا گذاشته بودم وداشتم از سرما مي مردم گفتم :باشه آقا خوب بفروشش...قيمتي گفت كه از موجودي كيفم بيشتر بود توي آن برف وسرما وبوي همبرگر و روغن سوخته ... با دوربين پر از خاطره خدا حافظي كردم وراه افتادم سمت ماشين صداي راننده را شنيدم كه گفت :خانم ناراحت نشو دل ورودش ودرآوردم بدرد نمي خوره يه ماكته فقط ...آخر حرف هايش را خوب نشنيدم انگار توي آن سوز سرما اين حرف ها به گوشم نرسيد... برگشتم تهران.....آن هم چه آمدني با خودم فكر كردم اين دوربين ها كي قاطي لوازم دكوري شدند ؟

---------------------------------------

پارسال تابستان براي صدا گذاري فيلمي مستند رفتم استوديو فيلم سازي ... كار ضبط صدا طول كشيد توي سالن داشتم قفسه تنديس هاي چند جشنواره را مي ديدم بينشان يك دوربين سوپر 8 خودش را نشانم داد آن هم چه نشان دادني..چشم هايم برق زد سرك مي كشيدم كه از پشت شيشه قهوه اي بين تنديس ها خوب ببينمش ...صداي مدير دفتر كه خودش هم يك مستند سازه را شنيدم كه گفت :مگه شما هم با اين دوربين

ذوق زده گفتم :آره سال ۷۳ آخرين سال حياتشون من يك فيلم مستند با اينها ساختم خودم هم با موويلا تدوينش كردم تقريبا همان سال منسوخ شد ما هم با خوشحالي رفتيم سر وقت دوربين هاي ويدئويي فكر مي كرديم هم راحتتره هم كلاسش بالاتره بااين دوربين هاي " M9000 "بيشتر احساس كار گرداني به ما دست مي داد ...او گفت :الان همه مي روند سراغ دوربين هايي كه جنس تصويرش به نگاتيو نزديكتر باشه ...انگار ويدئو سر همه را كلاه گذاشته...رنگ ونورش جعليه ...سينما يعني نگاتيو ... با خودم تكرار كردم :سينما يعني نگاتيو ...اين جمله را از چند نفر شنيد ه ام سر فيلم برداري ،توي جشنواره ها بين جمع هاي دوستانه ....سينما يعني نگاتيو يعني سوپر 8... يعني16ميلي متري.... يعني 35 ميلي متري ...گفتم البته مستند ساختن با نگاتيو سخته سرعت مستند با كندي كار با نگاتيو جور در نمي آيد ...اوگفت :بخشي از بهترين مستند هاي تاريخ سينما را با نگاتيو ساخته اند راستش اين فرمت كند نيست ما تنبل شديم گفتم: مي توانم از نزديك ببينمش خنديد وگفت : تا الا ن هر كس اين دوربين را ديده مي خواهد از نزديكتر ببيندش توي دست هايش...وقتي توي دست هايم بود ووارسي اش مي كردم ياد وقت هايي افتادم كه موقع ضبط نما هاي داخلي يادمان مي رفت دكمه فيلترش را بزنيم براي همين پلان ها همه آبي مي شد معمولا به بغل دستي امان مي گفتيم :ببين تو يادم بنداز خارجي داخلي فيلتر هايش را عوض كنم ...اين تركيب داخلي خارجي خيلي حس سينمايي داشت . همكار مستند سازم را شنيدم در حالي كه مي خنديد گفت :يادش بخير موقع كار يادمان مي رفت موقع تعويض پلان هاي خارجي به داخلي دكمه فيلترش را عوض كنيم براي همين يكي را مامور مي كرديم يادمان بياندازد ...

شما هم اينطوري بوديد ؟

------------------------------------------------------------------------------------------

بعد از سال ها، فيلم ساختن با سوپر 8 حال وهوايي داشت براي خودش ....زنگ زدم تلفن دستي عادل فردوسي پور برايش توضيح دادم كه ميخواهيم يك فيلم بسازيم راجع به جام جهاني و.......گفت :مي خواهيد بياييد استوديو برنامه نودبرداري از تلويزيون را نداريم مي آييم منزل قرارو مدا رها را گذاشتيم وخداحافظي كرديم.يكهو گفتم : آقاي فردوسي پور آقاي فردوسي پورقطع نكرده بود گفت :بله...گفتم :البته دوربيني كه همراه امان مي آوريم

يك دوربين كوچيكه ....يك دوربين آماتوري ...گفت :از اين دوربين هاي ديجيتال جمع وجور ؟!مكثي كردم وگفتم :نه ازاين جديدا ...وقتي آمديم مي بينيد ...خواستم كه در جريان باشيد ...خداحافظي كرديم .. توي خيابان بودم چند لحظه ايستادم با خودم گفتم :چرا خواستم بداند دوربينمون آماتوريه ...يعني ترسيدم با ديدن دوربين سوپر 8 توي ذوقش بخورد؟ روز فيلم برداري رفتيم منزلش ...خودش وخانم نازنينش خيلي همكاري كردند...وقتي دوربين راديد گفت : اين دوربين سوپرهشته يادش بخير..فيلم هايش را از كجا آورديد گفتيم : از فرنگستون ...وقتي كه فيلم بردار كليد زد نزديك بود از خنده بميريم ...يادمان رفته بود موتور اين دوربينها چقدر پر سرو صداست خانه عادل بنده خدا را گرفته بود روسرش ....صدا بردارمان با بوم ودتش مانده بود حيران با اين سرو صداي دوربين چه كند ...جماعت صدا بردار ها هم از سرو صدا فراري اند ولي وقتي از دوربين باشه نمي دانند كجا بروند....بعد از كلي جابجائي فردوسي پور وبوم صدا بردار بالاخره رضايت داديم ما صدايمان را بگيريم ودوربين عزيزمان هم سر وصداي خودش را داشته باشد.... ما راجع به همه چيز اين دوربين ها حرف زده بوديم بجزء صداي موتورش بعد ازسال هااز ياد برده بوديم با سوپر8 فيلم مي گرفتيم بعد با ضبط صوت خونمون صداگذاري مي كرديم.آن هم با چه مصيبت شيريني...بعد از كلي دنگ وفنگ اواسط فيلم برداري در حاليكه عادل مشغول تحليل تيم هاي هم گروه تيم ايران بود ...يكهو فيلم بردار گفت :واي.. اصلا يادم نبود فيلترش را نزدم الان تصاوير آبي شده ..بعدرو كرد به من وادامه داد مي توانم خواهش كنم وقتي پلان هاي خارجي داخلي مي گيريم يادم بندازي دكمه فيلترش را بزنم ...

----------------------------------------

فرداي بعداز فيلم برداري از تمرينات باشگاه صبا باطري يادمان افتاد كاست هاي اين دوربين ها دو ونيم دقيقه اي است نه چهار دقيقه ...نشستيم حساب كرديم مصاحبه چه كسي نصفه ضبط شده فهميديم مصاحبه علي دايي ...همان كسي كه به خاطرش تيم صبا باطري را انتخاب كرديم ....

به بچه ها گفتم :چند سال پيش كه براي اولين بار با اين دوربين ها فيلم مي ساختيم تازه كار بوديم وناوارد همه اش به خطاهاي همديگر غر مي زديم وبعدش هم مي خنديديم حالا بعد از چند سال درس ومشق وآموزش وتجربه ودوربين HD وحرفه اي بازي حالا كه گذرمان به نوستالژيك ترين دوربين دنيا مي افتد باز در برابرش تازه كاريم وناوارد البته حالا ازاشتباهاتمان خجالت مي كشيم بعدش هم مي خنديم ...جلوي ورودي استاديوم آزادي فيلم مي گرفتيم ...جعفر پناهي آمد جلو و گفت : اي بابا اين كه دوربين سوپر هشته يادش بخير ...بديد ببينمش... با كاست 100 ASAفيلم مي گيريد مگه نه ؟ كجا ظهور ش مي كنيد ؟ما هم گفتيم :فرنگستون...

--------------------------------------------------------------

.فيلم" مردان همديگر را بهتر مي فهمند "چندروز پيشجايزه ويژه جشنواره "SUN DANCE "را گرفت .. حالا چرا اين خبر را آوردم؟

چون كارگردانش مرجان عليزاده دوستمه ..خوب چرا وقتي بقيه دوستانم جايزه مي گيرند اينجا نمي نويسم؟ به دو دليل اساسي اوليش به خاطر

اينه كه توي اين سيزده روز وبلاگ نويسي من هيچكدامشان جايزه نگرفتند دومين دليلش خودمم چون توي اين فيلم دستيار(شاگرد) فيلم بردار بودم ..

.فيلم بردارش بايرام فضلي است وتدوين هم خود مرجان انجام داد.اين همكاري هم از روي دوستي بود اينكه مي خواهم فيلم بسازم هستي ؟

- آره هستم...

به يادگار مانده از دوربين سوپر 8 وفيلتر آبي اش وآماتور بازي وشور و سر مستي از اينكه چهار نفري يكي چهار تا پلان بگيري وچهار نفري

پلان هارا به هم بچسباني وچهار تا كارگردان وچهار تا فيلم برداروچهار تا تدوين گروچهار حس پر طمطراق فيلم ساز بودن...براي يك فيلم پنج دقيقه اي ...

جشنواره " سان دنس " توي آمريكا بر گذار مي شود ...بنيان گذار و مديرش هم "رابرت رد فورد" است ....جشنواره فيلم هاي مستقل

است كه خيلي معتبره به گمانم مرجان اولين ايرانيه كه از اين جشنواره جايزه گرفته...

چه خوب!! توي اين وانفساي سياست هاي شكرآب...ظاهرا هنر راه خودش را مي رود بي توجه به حر ف وحديث هاي سياست...

خدا كند امروز بروم جشنواره فيلم ببينم....

docfilm — Tue, 30 Jan 2007 01:39:18 GMT

مستند ساز ذوق زده

يا

چگونه در برابريك سوژه مكش مرگ ما خودمان را كنترل كنيم

معمولا فيلم ساختن مثل عروسي گرفتن مي ماند يعني قبلش يك سري مقدمات

داره كه بهش ميگن :پيش توليد

اين پيش توليد خيلي مهمه يعني اگه جدي گرفته نشه وسرسري رد ش كني

بره تا كه زودتر به وصال مرحله توليد برسي وبه اميد اين وصال فرخنده

اسم جشنواره هاوتعداد سفرهايي كه باهاش مي روي و رديف كني واينكه

فيلمت رامتاثر از فيلم هاي يوريس ايونس بسازي يا آنیس واردا ...

مثل دختر وپسر هاي عاشقي كه همه كارهای عروسیشون روي زمينه

نشستند توي يك محيط عاشقانه واز بچه هاي آينده اشان حرف مي زنند

و در حاليكه تا بنا گوش سرخ شده اند به اين نتيجه مي رسند كه چشم و

ابرويش به من مي رود ولب ودهانش به شما وقد ش به آقاجونم مي ره و

سرو زبونش به مامانت اينا ...

بهتر است از دستيارت يا مدير توليد ت ويا همان كسي كه در خيال بافي هايت

شريكه بپرسي اين سوژه چقدر به درد ساخته شدن مي خوره ؟

مثل وقتی كه خانواده عروس از خودشو ن مي پرسند كه اين آقا به درد

دامادي مامي خوره يا نه؟ وهمين سوال را خانواده دامادراجع به دختر

مي پرسند والبته براي رسيدن به جواب از خجالت هم در مي آيند وتقريبا

از همه مردم شهر مي پرسندبعضي از اين آدمها را اداره آمار بايد استخدام

كنه خيلي خوب آمار در مي آ ورند....

داشتم مي گفتم اين خيلي مهمه كه سوژه ات قبلا ساخته نشده باشه

البته من هم قبول دارم هر كس فيلم خودش را مي سازه وبارها يك سوژه

فيلم شده ولي اينجا دوتا نكته هست : بعضي از سوژه ها ارزش دوبار ساخته

شدن را ندارند وهمان يكي براي كل تاريخ سينماي مستند كفایت می کنه ...

ونكته دوم بهتره جلوي آينه از خودت بپرسي من قراره چه چيزي بهتر وبيشتر

از قبلي ها توي فيلمم بياورم ؟...

جواب سوالت را وقتي مي گيري كه تحقيق ميداني ات را شروع كني توي

امر خير وصلت دوتا جوون بهش مي گويند :تحقيق محلي..

فكرش را بكن توي يك عروسي بعد از كلي خرج و وسط آمدن پاي آبرو و

حيثيت آبا واجدادي وقتي همه كف مي زنند وپدر عروس بعد از كلي خواهش

والتماس ديگران داره وسط مجلس قر كمر مي ريزه يكهو در باز بشه ويك

بچه پفك بدست بياد تو وبرود

كت داماد سرخ وسفيد را بگيرد وبگه :بابا...بابا

و يا زبانم لال وسط گل لگد كردن باباي داماد يك جوون بياد داخل بره سمت

عروس به زانو بيافته و بگه: خائن ...

البته در مقام مقایسه اولی بهتره ...دومی بوی خون می دهد...

توي مرحله تحقيق تكليف خيلي چيز ها روشن مي شود مثلا من اصلا

مي خوا هم يا مي توانم اين فيلم را بسازم يا نه ؟! این سوژه قابلیت فیلم

شدن دارد یا یهتر است کتابش را بنویسم...

اين خيلي بده كه گروه را بدوبدو برداري با خودت ببري وسط كوير بعد ببيني

اين سوژه مكش مرگ ما به تو راه نمي ده اصلا با تو غريبي مي كنه جلوی

چشم همکارات تحویلت نمی گیره نگوتا حالا نشناخته بوديش ...فكر نمي كني

يك خورده دير فهميدي كه عشقت دوستت نداره ؟

حالا كه همه را علاف خودت وعجله ات كردي ومرحله رویت روی ماه سوژه

را چسباندي به مرحله سخت وپر مسئوليت فيلم برداري ؟! پس تحقيق وشناخت

موضوع كجا رفت؟

بگو اعتراف كن چكارش كردي ؟ حوصله نداشتي يا پول نداشتی؟ ديدي جشنواره

آمستردام فراخوان داده يا فجر داره فيلم مي گيره گفتي بي خيال ...شايد هم

تهيه كننده ات بهت مي گفت به جاي علاف گشتن بيا فيلمت را بساز در حاليكه

داشتي باعشق روي سوژه ات كار مي كردي تا بهتر بشناسي اش ...

حالا مي داني چه به سرت مي آيد ؟ دستمزدها ،كرايه وسايل ،خرج صحنه

وموادخام واز همه مهمتر آبرو اعتبارت كه بدجور رفته زير سوال ... همه اينها

اساسي حالت را مي گيره وفيلمي كه مي توانست بشه عزيز جانت شده بلاي

آبروت البته بعدها كه چند تا فيلم ساختي اسمش را توي كارنامه پربارت نمي آري...

اينكه تحقيق را از كجا شروع كنيم چه زماني كفايت آن را اعلام كنيم واينكه مرحله

باحال انتخاب عوامل كجاي پيش توليد قرار داره (چرا با حال ؟! چون دیدار ها تازه

می شود) واینکه پيش توليد چند مرحله دارد و در انواع مستند ها چه ويژگي هايي

پيدا مي كند بماند براي پستهاي بعدي ....

انتخاب درست وحساب شده عوامل مثل استخدام آشپز وطراح سفره عقد و...

خيلي مهمه مثلا فكر كن بعد از كلي تحقيق واستخاره وصرف هزينه... شب

عروسي در حاليكه دو تا كفتر عاشق ما دارند از يك بشقاب غذا مي خورند بقيه

كوبيده مي خورند آن دوتا سلطاني يكهو چندتا جيغ شنيده می شود و چند نفر

غش می كنند كه چي شده ؟هيچي !! توي بشقاب غذاي عمه عروس دم موش

پيدا شده است...

فکرش را بکن بعد از کلی برو وبیا ببینی تصاویری که گرفتید فلو هستند یا صداها

اوت گرفته شده است ...حتا اگر وسط فیلم بر داری پی ببری که یکی داره گند

می زنه به سر وشکل فیلمت باز هم تعویض عوامل وقت وانرژی زیادی می گیرد...

بعضي وقت ها يك سوژه هايي هستند كه مي آيند دلبري مي كنند واگر نجنبي

گذاشته رفته ...وتو فرصتي براي تحقيق ووقت گذراني بااو را نداري مثلا تو

تصميم داري يك فيلم راجع به جنبش دانشجويي بسازي خبر مي رسه جلوي

دانشگاه تهران شلوغ شده تو هم مثل چريكها دوربين به دست مي ري كه فيلم

بگيري اين جور وقتها بعد از فيلم برداري يا با دست پر بر مي گردي به خانه ات

در ميدان راه آهن يا با دست خالی بدون دوربینت مي روي يك جاي خوش آب

وهوا مثل منطقه اوين كه احتمال دومي درحد قطعا است.

این مستند سازی چریکی فرقی نمی کنه کجا باشی کلا تلفاتش خیلی بالاست...

.اين را بگم وبروم بخوابم شنيده ام كه هرقدر پيش توليد حرفه اي تر وجدي تر و

به اندازه باشه نه زياد نه كم توليد راحت تر وبهتري خواهي داشت...توي وقت و

هزينه هم صرفه جويي مي شود اساسي ...

حالا اگر گذرت به آمستردام افتاد سلام من را به ونگوگ برسان بهش بگو ای کاش

من هم یه تئو داشتم ...

ادامه دارد...

------------------------------------------------------------------

جشنواره آمستردام ( IDFA ) معتبرترین جشنواره سینمای مستند است که

هرسال آبان ماه برگذار می شود به این جشنواره کن سینمای مستند هم می گویند...

امسال توي بازار فيلم جشنواره فجر فيلم "پنهان در نور وسايه "توسط يك شركت

براي پخش خارجي انتخاب شده براي همين گرفتار كپي کشی و ادیت زیر نویس هستم...

اگر به ساعت پست هایم نگاه کنید معلوم می شود روزها ی شلوغی دارم...

اگر عمری باشه تا پست بعدی خداحافظ...